zaterdag 1' week

Laurencekopie

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaterdag vastenweek 1: Mattheus 5: 43-48
 
Hij laat zijn zon immers opgaan over goede en slechte mensen en laat het regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen. (NBV).
Het idee dat God niet straft en niet kan straffen kan voor sommige mensen zeer beledigend zijn. Het stemt tot nadenken over een breed geaccepteerd idee van rechtvaardigheid, waarbij overtreders moeten betalen voor hun misdaden en de goeden moeten worden beloond. Het verstoort hun kijk op het universum als een moreel samenhangend systeem waarin goed en kwaad eeuwig in conflict zijn. De waarheid is veel eenvoudiger dan dat.
De breuklijnen onder religieuze mensen lopen langs deze scheilijn. Een goddelijke wereld van beloning en straf versterkt de veiligheid van degenen wier religie een grote rol speelt in hun levensverzekeringsbeleid en hun behoefte aan veiligheid. Alles is duidelijk en eenvoudig in deze dimensie, maar het is afhankelijk van een steigerwerk aan definities, regels en rituelen om dit wereldbeeld overeind te houden.

Lees meer...

Donderdag eerste week

 

Donderdag week 1 van de Vasten : Matteus 7:7-12
 
Vraag en u zal gegeven worden; zoek en u zult vinden; klop en de deur zal geopend worden. Het vertrouwen in deze woorden is overweldigend. We kunnen het gevoel krijgen dat ze een fictieve wereld van fantastische gastvrijheid beschrijven, een wereld van altijd een ‘happy end’.  Het universum is niet zo gastvrij en inschikkelijk. Elke dag huilen kinderen om voedsel of vergaan van de honger; de onschuldige bidt voor gerechtigheid en wordt slecht behandeld.

En toch dwingt zijn autoriteit om doorheen onze scepsis te graven naar een diepere bron van betekenis. Zoek dieper, en het lijkt al snel of we in vrije val het bodemloze induiken. Vanuit dit punt wordt de reis naar de stilte van de woestijn zowel veeleisender als meer lonend wanneer we een ontnuchtering ondergaan waar we niet op hebben gerekend.
 
Tot dusver hebben we geleerd stil te zitten in de vier vertrouwde dimensies van tijd en ruimte – in een opgerichte, maar comfortabele houding. Tijdens de morgenmeditatie vliegen de gedachten als storm om de oren. ’s Avonds als muggen en jeuk. Maar al snel merken we dat de stilte zelf een andere dimensie onthult: een reis tot in een betekenis, dieper, vreemder, minder vertrouwd, meer zelf-bevestigend en rijker dan we ons konden voorstellen. We voelen ons welkom op deze reis: een gevoel van thuiskomen, ondanks het onbekende, een oprechte gastvrijheid, geen valse troost.

Lees meer...

Dinsdag eerste week

Dinsdag eerste week van de Vasten: Mattheüs 6:7-15 
In je gebed moet je niet tateren, zoals de heidenen doen...
‘Tateren’ betekent lang uitgesponnen, leeg gebabbel zoals, ongelukkig genoeg, we veel terugvinden in kerk, tempel, moskee en synagoge, om nog te zwijgen over de meeste politieke gesprekken.
We zijn vandaag in de zevende dag van de Vasten. Het is goed mogelijk dat de energie van de goede voornemens van Aswoensdag (om iets op te geven en iets extra te doen) al vernieuwing nodig heeft. Weten wat we nodig hebben en daar bewust naar op zoek gaan zet ons al halfweg om het te vinden. Het is waar, als we echt zoeken, dan vinden we. Vinden betekent ons realiseren dat wat we hoopten dat zich later zou voordoen, nu al aanwezig is, wachtend om herkend te worden. De tijdsdimensie ondergaat een betovering eens wij en het moment van nu mekaar hier raken.
Er is meestal maar een verbinding van korte duur tussen goede voornemens en actie. De verbinding verbreekt snel voordat ze vrucht heeft gedragen. Verslaving is existentieel. Loskomen van haar patronen is helend. Het goede voornemen te mediteren is een goed idee dat ons gelukkig maakt eens we ervoor gekozen hebben. Maar, wanneer we een glazen barrière tussen voornemen en actie tegenkomen, verkruimelt het optimisme van onze wil. We zien duidelijk waar we naartoe willen, maar een onzichtbare macht komt tussen ons en ons doel en voelt ondoordringbaar aan. Dit is het moment waarop het ‘tateren’ start, terwijl we praten, lezen of te veel denken over wat we nog steeds niet doen.

Lees meer...

Woensdag eerste week

Woensdag eerste week Vasten 2019 Lucas 11:29-32
Dit geslacht is een verdorven geslacht; het verlangt een teken.
Het hunkeren naar tekens is als het verlangen dat één antwoord alle aspecten van een probleem opgelost. Het sluit ons op in de meest oppervlakkige dimensie van de werkelijkheid. We lopen de diepere en bevredigende betekenis van het leven en de tastbare waarheid van een complete ervaring mis. Stel je niet aan zei Jezus tot de bijgelovigen en hun naaste medestanders, de fundamentalisten.
Door directe ervaring leert meditatie ons wat nadenken en praten ons niet kunnen leren. Communicatie zonder deze dimensie van stilte wordt gebabbel en leidt tot het conflict dat voortkomt uit verwarring. “Laten we samen de dingen uitklaren”, zeggen we in moeilijke persoonlijke situaties. Dat is precies wat we doen in meditatie. Het lijkt niet zo, totdat je het hebt geprobeerd en getest.
Waarom helpt de woestijn (eremos) ingaan ons om beter te leven in de wereld van de stad? De woestijn is meer reëel dan we denken. De stad is meer illusoir dan we willen toegeven. In de woestijn is er niets om te beschouwen behalve de natuur zelf in zijn eenvoudigste, simpelste vormen. Hoe weten we - wat is het teken - dat wat we doen reëel is? Misschien is het de ervaring van schoonheid, namelijk de onmiddellijke doordringing van ons wezen door het hele  mysterieuze nu op een manier die ons raakt en verandert. We denken geen schoonheid of beslissen niet dat iets mooi is. We kunnen schoonheid niet ontkennen of uitleggen. We geven ons eraan over.

Lees meer...