Getuigenis Stiltedagen aan zee

Een getuigenis van een deelneemster in februari 2017
“De stille dagen aan zee waren vlug voorbij maar niet te missen. Het is goed om af en toe thuis te komen in stilte bij jezelf en bij de Heer. Hij blijft altijd aanwezig, hij zit zowat in je ge-bakken. Ook al maak je soms een omweg, je komt terug naar je roots, naar het geloof waarin je opgroeide.
De lezingen die via Pr Dirk van Laurence Freeman tot ons kwamen waren een bevestiging van wat je als mens tracht te doen: ‘echt’ leven, gericht naar de ander, gericht naar God, naar Christus en zo beter zijn boodschap te leren begrijpen. Mindfulness helpt om aandachtiger te leven. Meditatie helpt je een stap verder. Met vallen en opstaan verder gaan. Maar ik ben er zeker ook van overtuigd dat ‘her programmatie’ van ‘gelovig kerk zijn’ zeker nodig is en niet alleen voor de leek. Ik zing graag en vond het ook fijn om met de zusters de gebeds-tijden mee te leven alhoewel de psalmteksten inderdaad ook eerder raadsels voor me zijn.
DANK aan Pr Dirk, de kloostergemeenschap maar zeker ook aan jou Hubert (die de zinvolle woorden met humor weet te combineren)!” Lucky uit Oostende 

Stilte dagen aan zee in Monasterium Zonnelied maart  2017



Wat betekenen die stille dagen voor ons? Eén woord : DANKBAARHEID
Dat we dat samen als koppel mogen en kunnen beleven.....samen die spirituele weg gaan.Ik was al een tijdje op weg met meditatie maar kon Odette niet opdringen om dat ook te doen. Orval is een begin geweest van onze weg samen en deze dagen in Oostende zijn echte vreugdedagen geworden. Het onderricht is zo ver-rijkend en zo ver-reikend dat wij alleen maar dankbaar kunnen zijn voor zo’n cadeau.Wij zijn al wat ouder en we zeggen tegen elkaar : wij gaan onze “laatste reis “ in om uiteindelijk thuis te komen bij Hem.... dat geloven wij althans !En zo’n dagen geven ons energie en moed. Met een beeld van priester Dirk : we proberen een beetje “onze schuld” af te lossen bij Hem, we proberen met heel veel liefde met mensen op weg te gaan, maar wij zijn niet “volmaakt’ en dat zal onze hemelse Vader niet kwalijk nemen
.”
Veel dank aan pr Dirk, zr Trees en Hubert

 

André en Odette
Diksmuide

 

Ik wil je een verslagje over de stiltedagen bezorgen. Ik ben dankbaar dat ik de ervaring van Liselotte over de stiltedagen te horen kreeg.  Ook dankbaar dat er nog een plaatsje voor mij was en natuurlijk dat mijn man daar ook mee instemde.Het was voor mij eens de batterijen bijladen, wat tijd voor mezelf, een ervaring van rust en liefde en veel antwoorden op vragen die ik wel had, maar nooit stelde. Er kwamen dus méér antwoorden dan ik wist dat ik vragen had... . Als je eens de stilte ingaat besef je achteraf des te méér hoe luid en opjagend we dagelijks leven. Het breng een bewustwording mee, een besef van waar we deugd van hebben : eenvoudige stilte. Dankjewel om voor ons een voorbeeld te zijn, ons te begeleiden en te ondersteunen.  Als je dat wenst mag je deze zomer gerust eens naar de koeien en kalfjes komen kijken hoor !

Vriendelijke groeten

Dorine, Zevekote

 

stl1

stil2a

 

Stilte dagen aan zee in Monasterium Zonnelied februari 2017

“Wat een luxe; zo veel zaadjes in 48 uur; de gastvrijheid en openheid van zuster Trees en haar medezusters – hoe verrijkend is het om van zo nabij kennis te kunnen maken met het monastieke leven; de indrukwekkende conferenties van priester Dirk voor ons kleine groepje van 9 mensen – hoe jammer is het dat niet véél meer mensen deze pareltjes van wijsheid kunnen beluisteren; de niet aflatende inzet van Hubert – hoe zou ik ander in Zonnelied geraakt zijn; de  samenhorigheid met de medegasten – hoe anders zou het zijn als je deze SDaZ niet in groep zou kunnen beleven; de geborgenheid in de kleine gastenkamer; de eenvoudige maaltijden samen in stilte; de duinen en de zee en Oostende kerken en terug gevonden Mariabeeld; de lectuur van het boekje van Bénédicte Lemmelijn – hoe dankbaar ben ik deze dame om op mijn lectuur pad gekomen te zijn. 

Zaadjes kiemen.  Zo mooi is dat ik me (duidelijker) gedragen voel, meer energie heb, me vreugdevoller voel en zin heb om ‘er’ iets aan te doen.  Bij de vleespotten van Egypte blijven zitten is inderdaad geen optie.   

De Stilte dagen aan ZeeD doen hun werk, zo veel is zeker.” 

Lieve  
Uit De Bijbel weten we dat Christus zich af en toe van de massa afzonderde, zich terugtrok  op een berg of in de woestijn. Dit was niet om mee te lopen in één of andere hype van die tijd, maar wel het thuiskomen bij en intens beleven, vanop die plaatsen,  van Zijn relatie met de Vader. Vandaar  kwam hij gesterkt met het goede hart en de wijze geest terug onder de mensen. Bidden en het goede doen.           

Eeuwen later deden woestijnvaders en moeders het Hem na. Vanuit een wereld getroffen door corruptie, decadentie, onrechtvaardigheid en politieke crisis trokken mannen en vrouwen zich terug in de woestijn om een intieme relatie met Christus te beleven, geestelijk gevoed door het nagelaten woord. De ervaring van deze mensen is neergeschreven door Cassianus, een monnik die lange tijd in de woestijn verbleef met en tussen deze mensen. Later keerde hij naar Europa terug, hij stichtte een monastieke gemeenschap in Marseille. In zijn geschriften ontdekte John Main dat er in die tijd reeds gemediteerd werd in de christelijke traditie met een gebedswoord of mantra.

Ook in onze tijd trekken mannen en vrouwen zich af en toe terug in stilte en dit om vele redenen. Enkele dagen in stilte en rust genieten van een monastieke dagindeling, de gebeden en gezangen met de monniken en de er van uitgaande rust en innerlijke verstilling horen we dikwijls als motief. De abdijen zijn echt geliefd en mensen van alle slag worden er door aangetrokken.

In Oostende kennen we ook zo’n huis, een oase van stilte, gebed en het goede doen. Het Monasterium Zonnelied, met haar hartelijke en gastvrije zusters Clarissen, is ondertussen over het Vlaamse land  en in Nederland gekend om ‘de stilte dagen aan zee’ die daar al tien jaar doorgaan. Driemaal per jaar, telkens met een groepje van 9 deelnemers.

Op 6 – 7 – 8 februari  startte de editie 2017. Er is iedere dag een conferentie. Dit jaar is het thema: Geloof en Meditatie, wat betekent het vandaag om christen te zijn. Priester Dirk put daartoe uit een boek van Laurence Freeman: Ontwaken en zien, aangevuld met eigen inzichten. Er wordt initiatie gegeven in christelijke meditatie, de eucharistieviering en de getijdengebeden met de zusters worden samen gevolgd, er is persoonlijke vrije tijd en in de namiddag wordt er gedurende ongeveer 1.30 uur langs de zee en door de duinen in stilte gewandeld.

Je kunt je maar echt een idee vormen over de ervaring van zo’n dagen door te lezen wat deelnemers over hun ervaring achteraf schreven. Hierna twee getuigenissen:

“Ik ben dankbaar dat ik deze mooie dagen heb mogen beleven. Het is toch bijzonder dat een groep mensen die elkaar niet kent samen intense dingen kunnen ervaren op zo een rustige vriendelijke eenvoudige wijze. Wij hebben geen spectaculaire dingen gedaan en toch ging er een grote kracht uit van vooral de stilte, het bidden het wandelen, de conferenties. We begrepen elkaar zonder woorden.

De relatie met God wordt sterker door de verbondenheid met elkaar tijdens zo een samen zijn vind ik, ook al gaan we achteraf elk onze weg, de herinnering aan die ervaring blijft en wat we van elkaar geleerd hebben.

Bedankt dat gij ons op zo een vriendelijke wijze samen kunt brengen om een weg te tonen waar langs we een beetje dichter bij God kunnen komen.” Groetjes, Tanja

“Ik ben iemand van weinig woorden, je kent mij ondertussen al wel, maar dit wil ik je wel meedelen. Ik ben naar Oostende gekomen met een hoofd vol zorgen en verdriet om mijn ouders. Maar vanaf het moment dat ik daar was viel dat allemaal van mij af. Alleen op mijn kamer ervaarde ik een gevoel van gedragen zijn en bemind worden en er kwam rust in mij.

Ik ben naar huis vertrokken met een helder hoofd en veel energie...”

Bedankt voor alles, Myriam

“De stille dagen aan zee waren vlug voorbij maar niet te missen. Het is goed om af en toe thuis te komen in stilte bij jezelf en bij de Heer. Hij blijft altijd aanwezig, hij zit zowat in je gebakken. Ook al maak je soms een omweg, je komt terug naar je roots, naar het geloof waarin je opgroeide.
De lezingen die via Pr Dirk van Laurence  Freeman tot ons kwamen waren een bevestiging van wat je als mens tracht te doen: ‘echt’ leven, gericht naar de ander, gericht naar God, naar Christus en zo beter zijn boodschap te leren begrijpen.
Mindfulness helpt om aandachtiger te leven. Meditatie helpt je een stap verder. Met vallen en opstaan verder gaan. Maar ik ben er zeker ook van overtuigd dat ‘her programmatie’ van ‘gelovig kerk zijn’ zeker nodig is en niet alleen voor de leek. Ik zing graag en vond het ook fijn om met de zusters de gebedstijden mee te leven alhoewel de psalmteksten inderdaad ook eerder raadsels voor me zijn.
DANK aan Pr Dirk, de kloostergemeenschap maar zeker ook aan jou Hubert (die de zinvolle woorden met humor weet te combineren)!”
Lucky uit Oostende

Zo ervaren we hoe een zustergemeenschap, ook in deze tijd meer dan ooit nuttig en nodig, in samenwerking met mensen die de contemplatieve dimensie van de christelijke traditie aan het (her)ontdekken zijn een oase, een thuis kunnen zijn voor velen in een tijd van verwarring, vervreemding … ja een onzekere tijd van emotionele nood en spiritueel analfabetisme. De ervaring van stilte dagen lucht op, vormt de geest, oefent in gebed en laat de helende werking van geloof en stilte ontdekken. Wat die ‘vorming’ betreft zou Laurence Freeman het als volgt uitdrukken: “er is nood aan het loslaten van achterhaalde geloofsinzichten die mensen op dwaalwegen brengen of houden, om tot uitgezuiverde inzichten te komen, tot de kern van ware geloof en vrij leven.”

Voel je je geraakt door vermelde twee getuigenissen en/of door het programma van deze dagen, is een dieper verlangen bij jouw opgewekt … aarzel niet … zo’n dagen kunnen ook voor jouw een spirituele revelatie zijn die gelukkig maakt.

Alle info op www.opencontemplatiefhuis.be of 059 70 37 97. De dagen in maart zijn volzet, met wachtlijst. Er zijn nog enkele plaatsen in november.

Hubert

Vierdaagse stilte dagen aan zee in Monasterium Zonnelied februari 2016

stilted Oostende febr 16 069

 

 

 

 

Enkele getuigenissen van deelnemers. Volgende dagen november 2016.

“ Eerst en vooral wil ik iedereen bedanken die voor deze Stilte dagen zijn steentje heeft bijgedragen ook zij achter de schermen... en aan de deelneemsters
Het waren zeer verrijkende dagen met een gezellige ongedwongen sfeer.
Ook een woord van dank aan priester Dirk, zuster Trees en Hubert om ons met raad en daad bij te staan. En een antwoord te geven op vragen zowel indirect als persoonlijk. “

De groetjes van  Martine uit Dilbeek


--------------------------

 “Oprecht dank dat ik die goede stiltedagen heb mogen meemaken. Het was weer een buiten-gewone ervaring, heel verdiepend. Het heeft me veel deugd gedaan.
Ook oprecht dank Hubert voor alles wat u voor ons doet. Aan priester Dirk ook mijn beste dank. Zijn conferenties waren verrijkend. Ik draag er veel van mee voor mijn meditaties.
Graag zou ik volgend jaar die vier stiltedagen weer meemaken.”
Genegen groeten van  Michèle uit Ninove

--------------------------------

“Nogmaals een dikke merci voor de geslaagde STILTE DAGEN; het heeft me enorm deugd gedaan, een mens heeft dat af en toe wel eens nodig; want in groep mediteren is het nog altijd anders dan alleen. Wil jij mij alvast op de lijst plaatsen voor de 4daagse  van 2017? Ik zal dan kijken om verlof aan te vragen van zodra ik de juiste periode ken.”
Dank u wel en tot ..........

Groetjes van Claudine uit Waregem

---------------------------------------

“Kijk naar de lelies in het veld…
kijk naar de zusters Clarissen in Oostende… .
Niks spectaculairs…  maar …
wat een warm onthaal, wat een gevoel er welkom te zijn,
wat een vertrouwen om mij zomaar binnen te laten in hun gemeenschap.
Wat een sereniteit tijdens het bidden,
wat een zorg voor de gebedsblaadjes zodat ik kan meezingen en meebidden.
Wat een vergevingsgezindheid als ik de verkeerde noten zing,
wat een kippenvel moment als de zusters bidden ‘voor de gasten’,
wat een uitstraling van vreugde.
Wat een grote vreugde in mij als ik naar de stiltedagen mag,
wat een grote dankbaarheid in mij als ik terug naar huis ga.
Niks spectaculairs..  maar… zo intens… die stilte dagen aan zee
in Monasterium Zonnelied.”

Een hartelijke dank van Linda uit Denderleeuw.
----------------------------------
“Mediteren met een knorrende maag, niet te doen. Geen probleem bij de zusters Clarissen in Oostende, hun kokkin Victoria is top. Smikkelen, smullen deden we van de smakelijke schotels, je proeft de liefde en zorg waarmee het eten is klaargemaakt! Victoria, een grote proficiat en hartelijke dank!”
De dankbare deelnemers

STILTE DAGEN AAN ZEE, Monasterium Zonnelied, november 2015.

St Da nov 2015

 

 

 

 

Met verwachting en blij dat ik er bij kon zijn trok ik naar de stilte dagen aan zee in Monasterium Zonnelied. Voor mij waren zo’n dagen onbekend, maar verlangend om op de goeie manier het mediteren te leren kennen. Bezig zijn met  wat men hier BOVEN van ons verwacht , werd ons aangenaam gebracht door Priester Dirk. Het is een serieuze opdracht.
Samengevat, het is een op weg gezet zijn naar intenser en gelukkiger leven.
Zowel Zr Trees als Hubert waren bij ons met  gesprek en onderricht voor de christelijke meditatie.
Ik ben naar huis gereden met een omwegje  om aan  goeie vrienden te delen wat mij te beurt was gevallen.
Magda Desimpel (Vleteren)
----------------------------------------------------------------
"Wat hebben de stilte dagen voor mij betekend?"

Het was een ontmoeting met de Goddelijke stilte.
Een echte ontmoeting raakt je,
ze vraagt openheid.
Iemand ontmoeten is iemand binnenlaten
in de binnenste cirkel van je leven.
Ontmoeten heeft iets
van verwondering en herkenning.
De ander is antwoord of vraag
op iets in jouw.
Pas als je de ander zo diep laat doordringen
kun je van ontmoeting spreken en dit .......... laat sporen na.

Pol Fonteyne (Gullegem)

-----------------------------------------------------------------------------------------------

ERVARING UITGEDRUKT in een GEBED en in HAIKU’s
Laat ik bidden
dat ik U in mij zo sterk mag ervaren
dat ik niet anders kan
dan een kleine , goddelijke glimp uit te stralen.
We horen hier dat we best geen beelden gebruiken voor U, mijn God.
Toch zeg ik ze graag tot U
omdat ze helpen U nabij te weten
U bent
mijn metgezel, mijn kern, mijn vader en moeder,
mijn troost, mijn roeping, mijn zin, mijn drive,
ontmoeting met de kwetsbare andere,
diepste verbondenheid,
alles in allen.
Hoe dankbaar ben ik U
U in al deze gedaanten te mogen ervaren
Amen

Mijn adem, in, uit,
stuwt verlangen naar U
weids innerlijk ruim

Hoe een kale knotwilg
bezield kan zijn van U
als opspringt, mijn ziel

Gebed versimpelt
loost zorgen, verfrist, zet aan
Stille revolte

Met namen noemen
begint mijn gebed. Lief, leed,
leg ik zo in U
mijn God en mijn Al

Brigitte Puissant
Leuven

 

 STILTE DAGEN AAN ZEE, Monasterium Zonnelied, maart 2015

stilte zeedagen

Door mijn vader heb ik mij laten uitnodigen om deel te nemen aan drie stiltedagen in maart bij de zusters Clarissen in het monasterium Zonnelied in Oostende, België. Ook mijn zus ging mee. Het was voor mij een bewuste keus om hiervoor dagen ´vrij´te maken in mijn (soms te) hectische werk-gezinsleven. In dit soms intensieve leven groeide bij mij het verlangen om meer de stilte en rust in mezelf te gaan (leren) ervaren. Misschien om meer in contact te blijven met mijn innerlijke inspiratiebron (God?). Daarbij wilde ik kennismaken en ontdekken of de christelijke meditatie mij hierbij meer op weg zou kunnen helpen. De lezingen van pr. Dirk over het leven van de mystici, de maaltijden in stilte, het bijwonen van de gebedsdiensten in de kapel en tussen deze ´programma-onderdelen’, ruimte voor rust en ontspanning (strandwandeling) maakten deze dagen voor mij bijzonder. Binnen de stilte in de groep, waarin men elkaar niet ´kende´, waren onderling respect en verbondenheid steeds voelbaar voor mij. De rustige begeleiding van Hubert droeg hier zeker ook aan bij. Ik heb de dagen als zeer inspirerend ervaren. Het heeft mij voeding gegeven om hier verder mee op weg te gaan. Het heeft me vooral ook bemoedigd om bezield en dienstbaar in mijn drukke baan binnen de geestelijke gezondheidszorg door te gaan.
(Petra Verhage, maart 2015