Open Contemplatief Huis
menu
  • Home
  • Wie zijn wij ?
  • Postbus
  • Links
  • Contact

Kruimelpad

U bevindt zich hier: Home Leerhuis voor Christelijke Meditatie De weg naar binnen 2019
  • Leerhuis voor Christelijke Meditatie
    • Uit het onderricht van John Main en Laurence Freeman
    • Inleidingen T. Keating Leven uit Liefde /Open Mind Open Heart
    • God is er al
    • Filokalia. Het innerlijk gebed
    • De weg naar binnen 2019
    • Goed Werk 2000-2021
    • Het pad van inwendig gebed.
    • Christelijke manier van bidden (Pennington)
    • The other side of silence
    • Sprekende stilte 2024-2025
    • Naar God
  • Leerhuis voor Bijbelse Spiritualiteit
  • Leerhuis voor Contemplatieve Dialoog
  • Stille Abdijdagen
  • Stiltedagen aan Zee
  • Boekenplank
  • Homilies en Overwegingen
  • Monasterium Zonnelied
  • Aanverwante activiteiten
  • Bonnevaux
  • Links andere websites

Duiding


Laurence

DE TOEKOMST VAN RELIGIE



Ik geloof dat een van de belangrijkste vragen van onze tijd is: wat is de rol van religie? Is het een hobby? Een tijdverdrijf? Een ontsnapping aan de werkelijkheid? Is het de opium van het volk? In de vorige eeuw werd die vraag vaak zeer negatief beantwoord. Religie was ten einde. De wetenschap was bezig alle mysteries van de wereld te verklaren. En de samenleving zou beter af zijn zonder religie, die zo vaak de oorzaak was van oorlog en conflict.
De poging om religie af te schrijven is mislukt, omdat we niet zonder religie kunnen, net zomin als we zonder muziek, kunst of andere dingen kunnen die ons volledig menselijk maken en ons een gevoel van transcendentie geven. Dus, als contemplatieven moeten we hedendaagse vragen stellen. En dit is ons thema voor 2026: De toekomst van religie.

Lees meer...

 

 

De stille revolutie

vlinderuitcocon

 

 

 

   

We kunnen niet God liefhebben of onze naaste. 
We hebben beiden lief of geen van beiden. En liefde betekent dat we blij zijn met het anders-zijn van de ander, want de diepte van dit bewustzijn is de diepte van onze gemeenschap met de ander. In deze gemeenschap zijn de ontdekking van ons echte zelf en van dat van de ander één en dezelfde ontdekking. Daarom zijn de mensen met wie we samen leven geen objecten die we naar onze eigen gelijkenis kunnen kneden. In hen vinden we juist ons echte zelf, want ons echte zelf komt pas tevoorschijn en wordt pas verwerkelijkt wanneer we ons helemaal naar de ander toekeren.
In de meditatie ontwikkelen we ons vermogen om heel ons wezen naar de Ander toe te keren. We leren onze naaste te laten zijn, precies zoals we leren om God te laten zijn. We leren onze naaste niet te manipuleren maar hem te eerbiedigen, zijn belang te respecteren, het wonder van zijn wezen. Met andere woorden: we leren hem lief te hebben. 
John Main




    
    

 

Lees meer...

Ter inspiratie

 


ZE HADDEN NIETS … ook geen valse schijn!
Zo leefden zij, ze hadden niets, geen bad, geen telefoon, geen fiets, maar in hun midden zat een man, daar hielden de vissers van. Hij zicht het niet in telefoons, computers of in elektronen, Hij zocht het zonder valse schijn in aardig voor elkaar te zijn. Hij had het over ander leven, over vergeten en vergeven, over elkaar de hand toesteken en over samen brood breken.
Toon Hermans (Terugblik)

 




 

 



 

 



Lees meer...

Quote


bt.orval

 

“Wie meditatie integreert in zijn dagelijks leven, ontdekt een bron van rust e
n goedheid in zichzelf die hij de rest van de dag met zich meedraagt.’

 

 

 

Een ervaring

brief

 

Stille Abdijdagen Orval mei 2025 – getuigenis.
Aan mijn beurt om je mijn oprechte dank te betuigen voor de meditatie retraite in Orval,
vertrouwend op je goede organisatie kon men zorgeloos alle aandacht schenken aan het mediteren en onze aanwezigheid daar in die prachtige abdij.
Het was mijn eerste stille meditatie retraite buiten de voor mij vertrouwde vipassana meditatie retraites (de dagen in Oostende buiten beschouwing gelaten).

Lees meer...

paius 2

 

 

 

 

 

 

Ontdekken van het innerlijk leven en van spiritualiteit.
 Te midden van vreugden, successen en teleurstellingen merken we dat we nood hebben aan een ander water om onze dorst te lessen. Ons verlangen naar waarheid en geluk vraagt om een ruimere horizon. Die innerlijke onrust is een gave van God zelf. (…)
Die gezonde onrust moeten we koesteren. In onze samenleving zijn de verafgoding van winst en rendement, de drang om voortdurend te procederen en te winnen, en ook de cultus van het eigen imago vaak verdovingsmiddelen die ons geweten in slaap wiegen en aanpassen aan een bepaalde visie op de samenleving. Wanneer mensen leren stil te vallen, aandacht te schenken aan wat werkelijk belangrijk is, de tijd op een andere manier beleven en hun leven te bekijken in het licht van het Evangelie, ontwikkelen zij ook een kritische blik tegenover een sociaal systeem dat de mens niet centraal stelt en op verschillende niveaus vormen van onrecht en existentiële armoede voortbrengt. Daarom boezemt die onrust soms angst in, net als de ontdekking van het innerlijk leven, van de spiritualiteit en van het Evangelie zelf.
Paus Leo XIV in Barcelona



 



 

 

 

 

 

 

 










 






 

Lees meer...

Onderricht 1 oktober 2019

Onderricht op 1 oktober 2019
Bron: Metropoliet Anthony (Bloom) van Sourozh, De weg naar binnen. School van het gebed, Tilburg, 2010, blz. 20-27

EEN GOED BEGIN: DE ZEKERHEID DAT WE ZWAKKE MENSEN ZIJN
“Het enige wat we God kunnen aanbieden is ons wanhopig verlangen om zo te worden omgevormd dat Hij ons kan aannemen, ons aannemen in berouw, ons aannemen in barmhartigheid en in liefde.”

We hadden het in het vorig onderricht over de ervaring van Gods afwezigheid.
Het verlangen naar het ervaren van Gods aanwezigheid is een goed verlangen.
Maar dat verlangen mag niet verward worden
met het verlangen om van Gods iets anders te bekomen dan zijn aanwezigheid
of het verlangen om Gods aanwezigheid te ervaren
op een wijze zoals wij dat graag zouden hebben.
We moeten dus ons hart klaar maken,
hetgeen ook kan aangeduid worden als:
ons oefenen in de goede ingesteldheid.

Lees meer...

Onderricht 17 september 2019


Bron: Metropoliet Anthony (Bloom) van Sourozh, De weg naar binnen. School van het gebed, Tilburg, 2010, blz. 14-20

ALS GOD AFWEZIG SCHIJNT TE ZIJN
“Natuurlijk heb ik het niet over een werkelijke aanwezigheid – God is in werkelijkheid nooit afwezig – maar over het gevoel van afwezigheid dat wij hebben.”

Het gebed is niet zo problematisch
als we God in ons leven aanwezig weten, Hem ervaren,
Hij in ons leven doorbreekt.
De vraag is natuurlijk of datgene wat we aanduiden als Godservaring
wel degelijk een ervaring van God is en we ons geen illusie voorhouden.
Maar wat als Hij – wat meestal toch de ervaring is – afwezig blijkt te zijn.
Stellen we ons terecht vragen bij wat de ervaring van aanwezigheid,
dan moeten we ons ook vragen stellen bij deze van afwezigheid van God.
Tot de apostel Thomas zegt de verrezen Heer:
Zalig die niet gezien en toch geloofd hebben. (Jo 20, 29).
Het pure geloof leert ons bewust te zijn dat God nooit afwezig is.

Lees meer...

Onderricht 3 september 2019


Bron: Metropoliet Anthony (Bloom) van Sourozh, De weg naar binnen. School van het gebed, Tilburg, 2010, blz. 4-10

HET GEBED: EEN ONTMOETING, EEN DIEPGAANDE RELATIE
“Een ontmoeting met God kan gevaarlijk zijn. Het gebed begint ermee dat de mens zich naar binnen keert, dat wil zeggen dat hij een ontmoeting aangaat met zichzelf. Maar een ontmoeting met jezelf kan ook gevaarlijk zijn.”

Een korte biografie van de schrijver :
Metropoliet Anthony van Sourozh werd als André Bloom geboren
op de vooravond van de Eerste Wereldoorlog, op 19 juni 1914,
in het Zwitserse Lausanne.
Zijn vader was lid van het keizerlijke corps diplomatique
en André bracht zijn kinderjaren door in Perzië.
De Oktoberrevolutie deed het gezin in Parijs belanden
waar André natuurkunde, scheikunde, biologie en geneeskunde studeerde.
In 1940 legde hij, voor zijn vertrek als legerarts naar het front,
de monastieke gelofte af en in 1943 ontving hij de monnikenwijding.
Hij ontving daarbij de naam Anthony.
Tijdens de oorlog werkte hij verder als arts in Parijse ziekenhuizen
en was hij actief betrokken bij het verzet.
Na de oorlog ging hij als huisarts aan de slag
tot hij in 1948 priester gewijd werd.
In 1949 vertrok hij naar London
waar hij in 1957 tot bisschop gewijd werd en in 1962 benoemd werd
tot aartsbisschop van de Russische Kerk in Groot-Brittannië en Ierland.
In 1963 werd hij exarch voor West-Europa en in 1966 metropoliet.
Omwille van zijn pastorale activiteiten vroeg en bekwam hij in 1974
het ontslag uit zijn functie als exarch.

Lees meer...

Pagina 3 van 3

  • Start
  • Vorige
  • 1
  • 2
  • 3
  • Volgende
  • Einde

Copyright @2014 Open Contemplatief Huis

Back to top