Micha 6,6-8
Micha 6,6-8
“Wat kan ik de HEER aanbieden,
waarmee hulde brengen aan de verheven God?
Moet ik hem tegemoet treden met brandoffers,
zou hij eenjarige stieren aanvaarden?
Kan ik hem gunstig stemmen met duizenden rammen,
met olie, stromend in tienduizend beken?
Moet ik mijn oudste kind geven voor wat ik heb misdaan,
de vrucht van mijn schoot voor mijn zondig leven?”
Er is jou, mens, gezegd wat goed is,
je weet wat de HEER van je wil:
niets anders dan recht te doen, trouw te betrachten
en nederig de weg te gaan van je God.
(Nieuwe Bijbelvertaling)
De profeet Micha is één van de zogenoemde twaalf kleine profeten uit het Oude Testament. Hij wordt voorgesteld als een man van het platteland, die ingaat tegen de mooipraterij van de hofprofeten in de stad Jeruzalem. Recht door zee als hij is, toont hij zich afkerig van hen die meeheulen met de macht, van hen die zomaar zeggen dat alles kan en alles mag, dat “alles OK is”. Hij hekelt hun visie die de mensen wijsmaakt dat Gods belofte sowieso verworven is en dat hun morelegedrag er niet toe zou doen.
Lucas 10,38-42
Lucas 10,38-42
“Op hun reis ging hij een dorp in. Een vrouw, Marta genaamd, ontving hem. Deze had een zuster die Maria heette. Die kwam aan de voeten van de Heer zitten en luisterde naar zijn woorden. Marta had het heel druk met bedienen. Ze ging naar Jezus toe en vroeg: ‘Heer, laat het U koud dat mijn zuster mij alleen laat bedienen? Zeg haar dat ze mij komt helpen.’ De Heer gaf haar ten antwoord:
‘Marta, Marta, je maakt je bezorgd en druk over alles, maar slechts één ding is nodig. Maria heeft het beste deel gekozen en dat zal haar niet worden ontnomen.”
(Willibrordvertaling)
De jongste Didachè-leergang in augustus 2013, medegeorganiseerd door de Vlaamse Bijbelstichting,
richtte de aandacht op ‘ongemakkelijke woorden van Jezus’. Aan bod kwamen onder meer veeleisende, gewelddadige, harde, pretentieuze, anti-joodse en eschatologische woorden, die allemaal gekenmerkt werden als ‘ongemakkelijke’ woorden uit de evangelies. Woorden die bevreemdend zijn, uitspraken die ons doen schrikken, verhalen die ons bevragen, in elk geval teksten die ons op een of andere manier op ons ongemak stellen. Onder welke categorie de tekst uit Lucas 10 over het bezoek van Jezus aan Maria en Marta moet vallen, weet ik zo precies niet.
Lucas 1,76-78a
Lucas 1,76-78a
En jij, mijn jongen,
zult profeet van de Allerhoogste worden genoemd,
want je zult voor de Heer uit gaan als zijn wegbereider;
om zijn volk te leren hoe ze gered kunnen worden
door de vergeving van hun zonden,
dankzij de innige barmhartigheid van onze God.
(Willibrordvertaling, 1995)
Aan het begin van zijn evangelie opent Lucas voor zijn lezers een tweeluik. Hij kondigt twee geboortes aan, hij verhaalt even nadien ook twee geboortes én hij schetst voor beide kinderen een vooruitblik op hun leven. Het gaat om twee neefjes: Johannes en Jezus. Wie zullen ze worden? Wat zullen ze betekenen? En misschien herkennen we dat gevoel zelfs. Wie een pasgeboren kind in zijn armen houdt, vraagt zich ook wel eens af: wie zal dit kleine babietje worden, hoe zal het de wereld een stukje veranderen, wat zal het verwezenlijken, wie zal het gelukkig maken…
Wijsheid van Jezus Sirach 30,21-23
Wijsheid van Jezus Sirach 30,21-23
“Geef je niet over aan verdriet en kwel jezelf niet met gepieker.
Blijdschap doet een mens leven, en een vrolijk mens leeft lang.
Ontspan je, spreek jezelf moed in en houd verdriet op een afstand,
want verdriet heeft velen te gronde gericht en dient geen enkel doel.”
(Nieuwe Bijbelvertaling)
De jongste tijd heeft zowat elk ‘life-magazine’ het in zijn rubriek ‘wellness’ over ‘mindfulness’ en ‘positieve psychologie’. We krijgen ‘eenvoudige oefeningen’ aangereikt om te komen tot ‘harmonie’ in ons leven en om ‘positief te leren denken’. We worden aangemaand ‘bewust te leven in het nu’… Ook zonder God wordt er naarstig diepgang en innerlijke vrijheid gezocht. En ook al is dit fenomeen misschien een modetrend geworden en is de commercialisering van deze tendenzen zeker niet veraf, we constateren dat mensen zich stilaan wel degelijk bewust worden van het feit dat ons leven ten diepste echt niet die ‘ratrace’ hoeft te zijn die we er soms zelf van maken.
Abdijdagen Chimay oktober 2026. Getuigenis.
Abdijdagen Chimay oktober 2026. Getuigenis.
Diep in ons zelf kunnen we verbinding maken met de Goedheid, de Liefde, de Aanwezigheid die ons draagt, de bron van Levensenergie, met God.
Meditatie gaat over jezelf openstellen voor die Bron van leven. Een eenheid die je soms heel even kunt ervaren.
Dat wisten we al, zegt priester Dirk. En toch.
Sinds de vorige abdijdagen is het precies alsof ik nu pas echt begrijp wat er gebeurt.
Mediteren hoeft niet meer zo’n corvé te zijn waar je 20 minuten lang heel aandachtig moet zijn – om dan nog telkens weer van je voetstuk te vallen.
Nee, mediteren is een zachte uitnodiging om ons te richten op Gods aanwezigheid, om ons valse zelf los te laten en om ons echte zelf te mogen voelen. Wat een geschenk!
Jullie werk in het open contemplatief huis laat mij deelgenoot zijn van dit heilzame gebeuren.
Dankbaar dat ik die grote rijkdom in mijn leven mag ervaren.
Veel dank
Lieve