tekst en onderricht 19 april 2022
Bron van het onderricht:
David FRENETTE, The Path of Centering Prayer. Deepening Your Experience of God, Sounds True, Boulder, Colorado, 2017
Onderricht op 19april 2022
Essentiëel voor het contemplatieve gebed
is het vermogen of de gave om te leren en te kunnen loslaten en toelaten.
Dit vermogen creëert een openheid voor God en medemensen, bevrijdt ons van de greep van het angstige en controlerende ego, bevrijdt ons uit de val van obsessies,
zorgt er voor dat het goddelijke leven meer en meer dat van ons wordt, geeft ons meer vertrouwen
en opent ons dus werkelijk voor Gods werkelijkheid, voor liefde. Het is een vermogen dat we in te oefenen hebben.
Contemplatief gebed, meditatie,
is een oefening in loslaten en toelaten. Loslaten en toelaten zijn twee aspecten van éénzelfde contemplatieve houding.
Het ligt voor de hand dat loslaten de meer actieve houding is waarin we ons effectief kunnen oefenen.
Bedoeld wordt natuurlijk het loslaten van gedachten en emoties.
Maar uiteindelijk neemt God dat loslaten over en wordt contemplatief bidden meer en meer
een ontvangen en toelaten van Zijn aanwezigheid. We laten daarin ons eigen pogen om los te laten los. Loslaten wordt overgave.
Overgave aan de liefde is nooit een nederlaag, maar een bevrijding.
Tekst en onderricht 5 april 2022
Bron van het onderricht:
David FRENETTE, The Path of Centering Prayer. Deepening Your Experience of God, Sounds True, Boulder, Colorado, 2017
Onderricht op 5 april 2022
Het bewandelen van de weg van contemplatie is
- zoals trouwens heel het leven – een evenwicht zoeken tussen doen en zijn, eigenlijk, een oefening
om er toe te komen dat we doen wie we ten diepste zijn en we ten diepste zijn wat we doen.
Want er is in ons leven heel veel handelen en spreken dat niet beantwoordt aan onze eigenlijke identiteit, niet in overeenstemming is met wie we werkelijk zijn, hoe nobel, goedbedoeld en altruïstisch
ons spreken en handelen ook mogen lijken.
De weg van de contemplatie heeft nood aan toewijding en discipline, maar die lopen altijd het gevaar
op de duur een eigen inspanning en strijd te zijn,
een gerichtheid op een doel, zoals volmaaktheid of eenheid met God.
Het gevaar bestaat dat ik denk dat ik iets te realiseren heb
en op de duur ook het gevoel en de idee komen dat ik iets gerealiseerd heb, waarbij ik dan verheugd kan verzuchten of noteren: ‘Kijk eens!’
Als dat te bereiken doel de eenheid met God is,
dan is het gevoel of het idee dat ik iets te realiseren heb zeker een illusie. Want die eenheid dient niet gerealiseerd te worden, die is er al.
Contemplatie is bewust worden van die eenheid, ze aanvaarden. Dat vraagt geen inspanning, juist de erkenning, het bewust worden, zoals een sneeuwvlok die valt of een bloem die opengaat.
Contemplatie is wezenlijk zonder inspanning en teder. Het is veeleer toelaten dan realiseren.
Het is toelaten in God te zijn en dat God in je is en dat Hij in je bidt en handelt.
Onderricht Maart 20200
OPEN CONTEMPLATIEF HUIS OOSTENDE LEERHUIS VOOR CHRISTELIJKE MEDITATIE
werkjaar 2021-2022
Bron van het onderricht:
David FRENETTE, The Path of Centering Prayer. Deepening Your Experience of God, Sounds True, Boulder, Colorado, 2017
Onderricht op 1 maart 2022
Op de vooravond van Aswoensdag,
bij het begin van de veertigdagentijd van 2022,
nu onze gedachten niet alleen meer vervuld zijn van alle Covid-ellende, maar meer nog door de invasie van Oekraïne door Rusland
en door deze grove schending van de vrede en het volkerenrecht, nodigt David Frenette ons uit om open en ontvankelijk te zijn
voor de aanwezigheid van God in alle omstandigheden van ons leven.
Meditatie is een oefening voor die openheid
en brengt ons in eenheid met de goddelijke natuur in ons.
We worden niet alleen tot die eenheid gebracht
als we alle moeilijkheden en obstakels achter ons gelaten hebben, maar midden erin.
Want we kunnen God vinden, beter, God laat zich vinden, vindt ons, in het leven, het ware leven, met alles wat dat leven meebrengt
aan moeilijkheden.
Tekst en onderricht mart 2022
Bron van het onderricht:
David FRENETTE, The Path of Centering Prayer. Deepening Your Experience of God, Sounds True, Boulder, Colorado, 2017
De in 1990 overleden componist Leonard Bernstein
was de zoon van Oekraïense Joodse ouders.
Hij is bekend van de musical West Side Story,
maar hij componeerde ook Mass, een muzikaal theaterstuk
gebaseerd op de Latijnse katholieke mis.
Daarin zingt de priester:
Sing God a simple song,
God loves all simple things, For God is the simplest of all.
God is eenvoud en nederigheid.
Zo eenvoudig en direct als het nu-moment.
Zo eenvoudig en simpel is ook de praktijk van het contemplatieve gebed
en het openbaart ook meteen de eenvoud van God en diens aanwezigheid,
namelijk, dat God er zoals het nu-moment altijd is en steeds en altijd er zal zijn.
Zo zingen we ook de psalmen besluitend:
Eer zij de heerlijkheid Gods:
Vader, Zoon en heilige Geest.
Zo was het in den beginne
zo zij het thans en voor immer,
tot in de eeuwen der eeuwen. Amen.
De eeuwigheid van God is gelegen
in zijn immer presente aanwezigheid nu.
Contemplatie is zich daar eenvoudig van bewust worden,
anders geformuleerd: ontwaken in Gods aanwezigheid.
Dit ontwaken geeft ons een ervaring van directheid,
van eenvoud en vrijheid,
en het opent de weg naar directer en meer inzicht, creativiteit,
dienstbaarheid en relatiebekwaamheid.
Dit bewust worden of ontwaken geschiedt op een directe wijze,
niet op een “bedachte” wijze.
Tekst en onderricht 15 februari 2022
Bron van het onderricht:
David FRENETTE, The Path of Centering Prayer. Deepening Your Experience of God, Sounds True, Boulder, Colorado, 2017
In het tweede deel van zijn boek
heeft David Frenette het over contemplatieve ingesteldheden.
Dé meest essentiële ingesteldheid is deze van openheid en ontvankelijkheid.
Meditatie en contemplatie is wezenlijk niets anders
dan ‘ja’, ‘amen’ zeggen tegen Gods aanwezigheid en werking in ons, is deze aanwezigheid en instemming be-amen, er mee instemmen, erkennen als de bron van je leven en van je bidden.
Deze instemmende ontvankelijkheid betekent dan ook dat we ophouden met het willen zoeken van God, maar dat we toelaten dat God ons vindt, dat Hij in ons zichzelf vindt en ontmoet.
En dat is niet het resultaat van een gebedsinspanning, in deze zin, een inspanning van een willend ‘ik’.
Het is genade, gave.
Je doet niet van alles om bemind te worden, om ‘gekust’ te worden. Je trekt geen aandacht. Je geeft er alleen maar.
Toch doen we wel degelijk iets als we mediteren. Maar dat is geen zelfrealiserend bezig zijn.
Het is je als een roos laten opengaan in en door het zonlicht.
Noch dat zonlicht, noch dat opengaan wordt door ons bewerkstelligd. Onze actie is ‘zitten’ en toelaten dat de zon over ons opgaat,
dat de zon in ons opgaat, dat we gezien, bemind en aanvaard zijn.