De stille revolutie

vlinderuitcocon

 

 

 


     

 

Meditatie is groei en transcendentie!

    Ik denk dat het klopt dat ieder van ons begint te mediteren als egoïst en dat we in een eerste crisis raken wanneer we in onze meditatie ondervinden hoe steriel, dor en leeg ons egoïsme is. Ieder van ons komt in het begin, denk ik, op een punt waarbij hij zich afvraagt: ”Wat levert dit me eigenlijk op? Wat haal ik hieruit?” Of: “Is dit misschien precies hetzelfde als al de rest? Is dit het dan geweest, niets dan steriliteit?” Het is natuurlijk verleidelijk om er de brui aan te geven en deze nieuwe en misschien nog  diepere dorheid te ontvluchten.

Op dit punt moet ieder van ons tot een daad van geloof komen. Het ziet er misschien naar uit dat het geloof erin bestaat om het donker in te gaan en de dorheid te omhelzen, maar de enige manier om dat te doen is met een totale overgave. Het moet een totale daad van geloof zijn. Met andere woorden: we leggen ons op de meditatie en op de mantra toe als een manier om ons over te geven en ons zelfbewustzijn los te laten. Eigenlijk leggen we ons erop toe om onze steriliteit los te laten.

    Meditatie is groei en transcendentie. Zoals een plant die wortels heeft en die we verzorgen, voortdurend boven zichzelf uitgroeit en zijn vorige gedaante achterlaat om te zijn zoals hij nu is, zo gaat het ook met ons in het proces van de spirituele groei. Het zaad wordt scheut, de scheut wordt stengel, de stengel wordt vrucht enzovoort. Meditatie is precies de vloeiende beweging van boven zichzelf uitgroeien, die beweging die als één werkelijkheid de persoon die we zijn, ontvouwt in Gods eeuwige nu.

    In de meditatie staan we zo volledig en zo totaal mogelijk open, voor de liefde van het huidige moment. Als we er trouw aan blijven en er elke morgen en avond naar terugkeren, zal ons vermogen om lief te hebben met de dag toenemen en zullen zowel de kwaliteit als de reikwijdte van onze liefde voortdurend groeien.  Dat is wat Paulus bedoelde met de vrucht van het geloof in het proces van het christelijk leven.

    Zo zullen we komen “tot de eenheid in het geloof en de kennis van Gods Zoon, tot de volmaakte man, tot de gehele omvang van de volkomenheid van Christus” (Ef 4,13).

    The Way of Unknowing