Homilie Tweeëndertigste zondag A

Tweeëndertigste zondag A   Wijsh 6,12-16 1Tess 4,13-18 Mt 25,1-13

De parabel van de tien bruidsmeisjes, ook wel de parabel van de wijze en de dwaze maagden genoemd, werd ons alleen door de evangelist Matteüs
overgeleverd. Het een beeldverhaal dat vreemd is aan onze hedendaagse cultuur: bruidsmeisjes, een bruidegom die op zich laat wachten en als hij dan toch arriveert, de deur achter zich sluit zodat de meisjes die te laat
komen niet meer binnen kunnen: het zijn allemaal vreemde elementen die wij vandaag niet direct met een huwelijk associëren. Het verhaal moet dan ook in zijn tijd en cultuur geplaatst worden. Maar de boodschap van de
parabel is duidelijk en wordt in de laatste zin weergegeven: “Weest
waakzaam, want gij kent dag noch uur”. Waakzaamheid, daar gaat het om, en deze attitude wordt verzinnebeeld door een brandende lamp.



Dit beeld van de brandende lamp verwijst ook naar de Bergrede in het 5de hoofdstuk van Matteüs, waar Jezus aan zijn leerlingen zegt: “Gij zijt het licht van de wereld. Men steekt toch ook niet een lamp aan om die onder de
korenmaat te zetten, maar men plaatst ze op een standaard, zodat ze licht
geeft voor allen die in huis zijn. Zo moet ook uw licht stralen voor het ook van de mensen, opdat ze uw goede werken zien en uw Vader verheerlijken die in de hemel is” (Mt 5,14…16) Lampen werden in de oudheid met olie gevoed. Olie als lichtbron verwijst naar de innerlijke aanwezigheid van de Heilige
Geest, laat ons zeggen naar “spirit”. Mensen met “spirit” inspireren, ze geven licht aan hun omgeving, ze zorgen ervoor dat zijzelf maar ook anderen hun weg vinden in de wirwar van het dagelijks leven. In die zin wordt van ons,
christenen, verwacht dat wij lichtdragers zijn. De Efesiërsbrief van de heilige Paulus heeft daarover een prachtige tekst die leest als een doopcatechese: “Eens waart gij duisternis, nu zijt gij licht door uw gemeenschap met de Heer. Leeft dan ook als kinderen van het licht” (Ef 5,8)

Maar de parabel van de bruidsmeisjes speelt vooral met een tegenstelling: de wijze meisjes die zich van een voorraad olie hebben voorzien en dus
“vooruitziend” zijn, en de kortzichtige dwaze meisjes die wel hun lampen bij zich hebben maar niet gedacht hebben aan een voorraad olie. Deze tegenstelling toont zich in de tijd. De bruidegom laat op zich wachten. De
komst van het Koninkrijk, de nieuwe hemel en de nieuwe aarde, de eindtijdelijke komst van Christus en de voltooiing van de schepping, zijn nog niet voor morgen. Er is nog een tijd te gaan. Gelovig christen zijn in deze wereld is geen korte sprint maar een lange marathon. Je hebt een reservevoorraad olie nodig om je lamp brandende te houden. De parabel
speelt in de nacht, de nacht van de wereld. Het is een beeld dat vaak
voorkomt in de Bijbel: we leven in de nacht en wachten op de dageraad. Je moet voorbereid zijn op een lange wake en lenen is er niet bij. Ieder is zelf verantwoordelijk voor zijn olie, voor een permanente christelijke vorming, voor het onderhouden van een vaste gebedspraktijk, voor het bieden van voldoende spiritueel tegenwicht aan de banaliteit van onze mediacultuur.
Zoals je je lichaam in conditie moet houden door beweging en gezonde voeding, zo moet je vooral ook je geest fit houden door gebed en liturgie, door lezing en meditatie, door stilte en sacramenten. Je kunt niet

verwachten dat anderen dat in jouw plaats doen. De olie is niet
overdraagbaar, ze is iets van jezelf, iets dat je hebt opgebouwd, stukje bij beetje, vaak met vallen en opstaan, iets dat met jou is meegegroeid. We
kunnen er elkaar over vertellen, we kunnen ervan getuigen, maar ieder heeft zijn eigen weg te gaan van geloof, hoop en liefde. En eenmaal is het te laat, dan gaat er een deur dicht.

De parabel van bruidsmeisjes heeft iets keihards, iets onherroepelijks. Ons leven speelt zich af tussen geboorte en dood en die tijd krijg je om er iets van te maken, met de talenten die je hebt gekregen, veel of weinig, dat maakt
niet uit. De olie is in het jodendom de Thora, de Bijbel, het woord en de geest van God. Die geest wordt in de eerste lezing verpersoonlijkt door de
Wijsheid. Wat een verschil met de harde opstelling van de bruidegom in het evangelie! De wijsheid, de Heilige Geest, laat zich makkelijk vinden door wie haar zoeken. Ze staat op wacht aan zijn deur, met een stralend gelaat. Zij
gaat zelfs op zoek naar hen die haar waardig zijn, zij komt hen tegemoet in hun meeste verborgen gedachten. Maar als het moment van de grote ontmoeting daar is, als de Bruidegom komt en de deur van de bruiloftszaal sluit, is het te laat. Er is geen tweede kans. Het is pats, boem, deur dicht en als je buiten staat kun je roepen zoveel je wil, je krijgt alleen te horen: “Ik ken je niet”. Dat is een hard woord en daar hebben wij moeite mee. We gaan dan liever wat shoppen bij oosterse godsdiensten die spreken over
reïncarnatie, maar dat heeft in die cultuur een andere betekenis en context dan wij ons inbeelden.

Broeders en zusters, het evangelie van Jezus Christus staat onder de ernst de eindtijd (in het Grieks het eschaton), van wat echt belangrijk is en wat niet, wat er wel en wat er niet toe doet. Er zijn daden die menselijkheid
bevorderen of bedreigen, die de schepping ten goede komen of vernietigen. De genade werkt mee met elkeen die er zich voor openstelt. Maar soms zijn we te laat. Dat is de ernst en het realisme van het Koninkrijk. Het Rijk der hemelen gelijkt op tien meisjes die met hun lampen uitgingen de Bruidegom tegemoet…

Br. Guerric ocso