Homilie voor de 5de zondag van de veertigdagentijd A 22 maart 2026
Homilie voor de 5de zondag van de veertigdagentijd A 22 maart 2026
Opstaan tot nieuw leven: dit mocht helaas niet….
Mag vergeving en verzoening nu wel nog?
Na het bericht van de opwekking van Lazarus, het zevende en laatste teken van Jezus,
begint in het Johannesevangelie eigenlijk al het lijdensverhaal.
Immers, onmiddellijk na die opwekking volgt de bijeenkomst van het Sanhedrin waarin het besluit genomen wordt Jezus uit de weg te ruimen.
Dit zevende en laatste teken is wel het grootste: een dodenopwekking.
In de evangelies kennen we naast dat van Lazarus nog twee opwekkingsverhalen: dat van het dochtertje van Jaïrus in het Marcusevangelie
en dat van de jongeling van Naïn in het Lucasevangelie. Er is hier geen sprake van verrijzenisverhalen.
Want verrijzenis is geen terugkeer naar een aards bestaan.
Het leven of bestaan na de dood is geen voortzetting van wat we hier beleven
en we dienen eindelijk eens op te houden er zo over te praten of er zo over te dromen. En in onze geloofsbelijdenis belijden we geen geloof in een dodenopwekking
maar in de verrijzenis van Christus.
Homilie voor de 2de zondag van de veertigdagentijd A 1 maart 2026
Homilie voor de 2de zondag van de veertigdagentijd A 1 maart 2026
“Luistert naar Hem!”
In het boek Exodus lezen we
dat Mozes de berg Sinaï beklom met drie mannen - Aäron, Nadab en Abihu - en zeventig oudsten om er te horen wat God van het volk wou, wat zijn wil was. De drie mannen en de zeventig oudsten vertegenwoordigden heel het volk.
Zo bestijgt Jezus met drie leerlingen een hoge berg.
Zij vertegenwoordigen het nieuwe volk van God, waartoe ook wij behoren. Wat die leerlingen horen en zien is ook voor ons bestemd.
En wat horen ze?
Luistert naar Hem.
Luisteren is hier niet een vrijblijvend luisteren
naar een mooi verhaal of een interessante toespraak of homilie.
Het is niet luisteren naar het zoveelste praatprogramma op de televisie.
Het is niet luisteren om iets te weten te komen, om mee te zijn met de actualiteit.
Homilie voor de 6de zondag door het jaar A 15 februari 2026
Homilie voor de 6de zondag door het jaar A 15 februari 2026
Rembrandt, De terugkeer van de Verloren Zoon: zeer overtreffende gerechtigheid….
Ik zeg u: als uw gerechtigheid die van de schriftgeleerden en Farizeeën niet ver overtreft, zult gij zeker niet binnengaan in het Rijk der hemelen.
Ook deze vermaning uit de Bergrede is opnieuw tot ons gericht en eveneens de volgende, die we vandaag niet te horen kregen:
Weest dus volmaakt, zoals uw Vader in de hemel volmaakt is. (5, 48)
Wat bedoelt Jezus met de ‘gerechtigheid van de schriftgeleerden en Farizeeën’? En vooreerst: wat bedoelt hij met ‘gerechtigheid’?
In ieder geval niet hetgeen deze term vandaag inhoudt:
het aanduiden van onrecht, het veroordelen en bestraffen van de misdadiger, de erkenning van het slachtoffer en diens rechten
en het met alle middelen ondersteunen van het slachtoffer
om het door de misdaad veroorzaakte trauma te boven te komen, met daarbij eventueel de nodige financiële tegemoetkoming.
‘Gerechtigheid’ heeft in de Bergrede niets met het gerecht, met justitie te maken. De term duidt een gedrag aan, een wijze van leven,
die de gemeenschap ten goede komt,
gericht is op het leven, welzijn en geluk van medemensen.
‘Gerechtigheid’ heeft dus te maken met zorg, respect, eerbied, mededogen
en ook met barmhartigheid en kan dus als synoniem voor naastenliefde gelden.
Het is maar te hopen dat justitie ook die gerechtigheid dient… ‘Gerechtigheid’ is geen synoniem van ‘rechtvaardigheid’.
Maar rechtvaardigheid is een aspect van gerechtigheid, weliswaar een heel belangrijk.
Homilie voor het feest van de Opdracht van de Heer (Maria-Lichtmis) 2 februari 2026
Homilie voor het feest van de Opdracht van de Heer (Maria-Lichtmis) 2 februari 2025
Vorige zondag hoorden we in de evangelielezing
hoe de evangelist Matteüs de verkondiging van Jezus
- verwijzend naar de profeet Jesaja- duidt als een verlichting die het duister verdrijft.
Het volk dat in de duisternis zat, heeft een groot licht aanschouwd. En over hen die in het land van doodse duisternis gezeten waren, over hen is een licht opgegaan. (Mt 4, 16; Jes 9, 1)
Jezus is het door God gezonden verlichtende licht.
Ook in het Johannes-evangelie is het licht dé metafoor waarmee over Jezus gesproken wordt:
Het ware Licht, dat iedere mens verlicht, kwam in de wereld. (Joh 1, 9)
En bij herhaling wijst Jezus er ook zichzelf als het licht aan:
Opnieuw richtte Jezus het woord tot hen en sprak:
“Ik ben het licht van de wereld. Wie Mij volgt, dwaalt niet rond in de duisternis, maar zal het licht van het leven bezitten.” (Joh 8, 12)
In het Lucas-evangelie is het de oude Simeon die in de tempel
Jezus bezingt als het licht dat voor alle heidenen straalt. (Lc 2, 32)
Dat hoorden we zonet in de evangelielezing van dit feest, dat weliswaar het meest gekend is als ‘Maria-Lichtmis’ maar eigenlijk het feest is van de Opdracht van de Heer.
Het is niet zozeer een Maria-feest, maar eerder een Jezus-feest.
Homilie voor de derde zondag door het jaar A 25 januari 2026
Homilie voor de derde zondag door het jaar A 25 januari 2026
Het nazi-juk werd weggenomen. Leven wij en alle mensen sindsdien echt bevrijd? En is sinds de Verlichting alle menselijke waanzin ook verdwenen?
Vorige zondag hoorden we in de evangelielezing
uit het eerste hoofdstuk van het Johannesevangelie
dat Johannes de Doper Jezus aanduidt als het Lam Gods dat de zonde van de wereld wegneemt.
Dat betekent dat Jezus een einde maakt
aan de toestand van vervreemding waarin de mensheid verkeert.
De mens is vervreemd van zijn eigen wezen, van God en van zichzelf, beantwoordt niet meer aan de mens die God voor ogen had,
een wezen dat in eenheid met God leeft en in staat is onvoorwaardelijk lief te hebben. Jezus neemt die toestand weg door de doop van de Geest,
het inplanten in het hart van de mens van zijn gezindheid waardoor de mens in totale eenheid met God leeft
en een volkomen liefde, vrede en vreugde kent.
In het begin van het relaas van Jezus’ optreden in het Matteüsevangelie duidt de evangelist - met behulp van een citaat uit de profetie van Jesaja – Jezus aan als het licht dat het duister waarin de mensheid leeft wegneemt.
Laat er geen twijfel over bestaan dat ook dit geschiedt door het doopsel van de Geest.
Homilie voor de 2de zondag door het jaar A 18 januari 2026
Homilie voor de 2de zondag door het jaar A 18 januari 2026
Jan van Eyck, Het Lam Gods (detail)
De blik van het Lam is een uitnodigende blik.
Het is de blik van de Christus die ons oproept tot navolging, tot een leven met zijn gezindheid.
Zie, het Lam Gods dat de zonde van de wereld wegneemt.
Er staat wel degelijk ‘de zonde’ en niet ‘de zonden’. Zonden worden vergeven, niet weggenomen.
En die zonden zijn niet vergeven omdat Jezus voor onze zonden geboet heeft, in onze plaatst gestraft werd door een straf eisende God.
Dat onze zonden zijn vergeven betekent dat niets ons van Gods liefde kan scheiden. Maar ‘de zonde van de wereld’ houdt wel in dat wij ons afscheiden van God,
dat wil zeggen, dat wij in ons denken, spreken en handelen niet meer beantwoorden aan wat God van ons wil,
dat we dus ophouden ons ware zelf te zijn, vervreemd zijn van onszelf.