Homilie voor het hoogfeest van de geboorte van de Heer 2025

Homilie voor het hoogfeest van de geboorte van de Heer 2025


Caravaggio (wie anders?...)

Het Woord is vlees geworden en heeft onder ons gewoond.
Op kerstavond en kerstdag gedenken we weliswaar de geboorte van Jezus van Nazaret
- van wie we eigenlijk niet weten waar en wanneer zijn geboorte precies plaatsgreep -, maar we vieren de menswording van de Christus,
of om het met een theologisch woord te zeggen:
de incarnatie, het ‘in het vlees treden’, ‘het vlees aannemen’.

God heeft zich ‘geincarneerd’: letterlijk betekent dat dus,
dat Hij zich in het ‘vlees’, (Lat. caro, carnis) d.i. in het geschapene zichtbaar en ervaarbaar heeft gemaakt.
Daardoor werd God definitief meer dan de inhoud van een idee.
Hij werd de inhoud, de mogelijkheid van een zeer concrete ervaring. Dat is het heel eigene van het christelijke godsbeeld.
De schepping en niets van wat geschapen is, is God, maar allen zijn we goddelijk, alles is goddelijk,
alles is en wij allen zijn tastbare, zichtbare, hoorbare,
ervaarbare aanwezigheid en openbaring van Gods wezen, van zijn liefde.

God heeft geen nood aan het bovennatuurlijke om zich te openbaren, om zijn liefde te tonen. De mensen en het natuurlijke, vol wonderen, zijn meer dan voldoende.
Dat betekent dan ook dat in de schepping het onderscheid tussen het heilige, het sacrale en het niet-heilige of profane een door de mensen kunstmatig gemaakt onderscheid is,
dat we Gods heiligheid, goedheid en liefde in alles en allen mogen erkennen
en dat we voor alles en allen dus een onvoorwaardelijk respect en eerbied moeten hebben!
De menswording of incarnatie in Jezus van Nazaret is een tweede incarnatie die eigenlijk de eerste incarnatie laat zien, zoals het licht laat zien wat is.
Jezus is niet het licht dat we dienen te bekijken, maar het licht dat ons laat zien.
Jezus doet ons bewustworden en beseffen wie we eigenlijk zijn en wat de mens en de schepping eigenlijk is: incarnatie van God, openbaring van Gods goedheid en liefde.
Jezus laat zien, maakt ons bewust dat God ook in ons woont, dat we allen door Hem bezield zijn en gezalfd met zijn Geest. Maar wat we ten diepste zijn moeten we natuurlijk ook zichtbaar, hoorbaar en ervaarbaar worden!
Het is duidelijk dat sommigen de goddelijke bezieling beter laten zien, de inspiratie werkzaam laten zijn in hun leven, inspelen op de genade, zoals er ook tijden en plaatsen zijn
die ons van Gods aanwezigheid en liefde meer bewust kunnen maken dan andere, zoals de natuur, bedevaartsoorden, kerken, eucharistievieringen,
meditatie- en gebedsmomenten, muziek, schoonheid, en misschien deze kersttijd
als die nog wat anders gaan betekenen dan ‘wintermarkt’, ‘winterfeest’ en ‘wintergloed’. God wil wel degelijk in en met en door ons mens worden,
zich in de wereld laten zien, horen en ervaren,
zijn barmhartigheid en liefde door ons tastbaar maken.
Ons hart moet de kribbe zijn waarin God weer mens mag worden en de Christus opnieuw geboren wordt.
De geboorte van Jezus van Nazaret is een historisch gebeuren.
De menswording van God in dat kind, de geboorte van Christus in dat kind, is een geloofsgegeven.
De geboorte van Christus in ons is onze roeping
en als we die geboorte toelaten heeft, waar wij wonen en werken, vrede een kans. Geloven in Jezus is geloven in wat Hij openbaart en laat zien.
Geloven wordt erkennen van wie jij en je medemensen eigenlijk zijn. Weten dat je één bent met de goddelijke Christus,
met het geschapene waarin God zich incarneert en zich aanwezig maakt
en dat je als een incarnatie van Hem door Hem aanvaard en geaccepteerd bent,
met al je onvolmaaktheden, met al wat onvolmaakt is in je eigen ogen en die van anderen. Mochten we dat met Kerstmis maar beseffen en laten horen.
https://www.youtube.com/watch?v=sp-fWQxbtq0&list=RDsp-fWQxbtq0&start_radio=1