Homilie voor de 5de zondag van de veertigdagentijd A 22 maart 2026

Homilie voor de 5de zondag van de veertigdagentijd A 22 maart 2026


Opstaan tot nieuw leven: dit mocht helaas niet….
Mag vergeving en verzoening nu wel nog?

Na het bericht van de opwekking van Lazarus, het zevende en laatste teken van Jezus,
begint in het Johannesevangelie eigenlijk al het lijdensverhaal.
Immers, onmiddellijk na die opwekking volgt de bijeenkomst van het Sanhedrin waarin het besluit genomen wordt Jezus uit de weg te ruimen.
Dit zevende en laatste teken is wel het grootste: een dodenopwekking.
In de evangelies kennen we naast dat van Lazarus nog twee opwekkingsverhalen: dat van het dochtertje van Jaïrus in het Marcusevangelie
en dat van de jongeling van Naïn in het Lucasevangelie. Er is hier geen sprake van verrijzenisverhalen.
Want verrijzenis is geen terugkeer naar een aards bestaan.
Het leven of bestaan na de dood is geen voortzetting van wat we hier beleven
en we dienen eindelijk eens op te houden er zo over te praten of er zo over te dromen. En in onze geloofsbelijdenis belijden we geen geloof in een dodenopwekking

maar in de verrijzenis van Christus.

Zijn er redenen om te twijfelen aan een dodenopwekking
in het geval van het dochtertje van Jaïrus en van de jongeling van Naïn, het Johannesevangelie laat er geen twijfel over bestaan:
de dode Lazarus bevindt zich al drie dagen in het graf en het lijk is al tot ontbinding overgegaan.
Lazarus is goed en wel dood.
Jezus laat vanaf het begin al uitschijnen
dat de opwekking bedoeld is om de leerlingen tot geloof te brengen:
Daarom zei Jezus hun toen ronduit: “Lazarus is gestorven,
en omwille van u verheug ik Mij dat Ik er niet was, opdat gij moogt geloven.
Jezus bedoelt hier geloven in Hem als diegene die doet leven. En dit door Gods levenwekkende Geest die in Hem is te geven. Aan Marta, de zus van Lazarus, laat Jezus het duidelijk horen:
Ik ben de verrijzenis en het leven.
Wie in Mij gelooft, zal leven, ook al is hij gestorven.
Jezus is door de Vader gezonden om nieuw leven te brengen, om mensen tot nieuw leven te doen opstaan.
Dat leven is meer dan het fysieke leven dat toch ooit eindigt. Het is goddelijk leven, leven in eenheid met Christus,
een leven dat hier al een aanvang kan nemen. Het is leven met Christus’ gezindheid:
geen angst en zelfzucht meer, maar onvoorwaardelijke liefde en diepe en volkomen vrede en vreugde.
De dood heeft geen macht meer over wie aan dat leven deelneemt. Dat betekent niet dat wie gelooft niet sterfelijk is,
maar wel dat men leeft zonder angst voor de dood die onvermijdelijk is. Wie mensen in de greep van angst kan houden heeft macht.
De dood heeft geen macht meer over hen die geen angst voor de dood meer hebben.
Het leven hier en nu wordt daardoor een nieuw leven, een leven vanuit de Geest van Jezus,
een leven van liefde, niet van angst en zorg voor zichzelf.
Het verhaal van de opwekking van Lazarus
doet uiteraard denken aan het visioen in de profetie van Ezechiël,
waarvan we een kort stukje meekrijgen in de eerste lezing van deze zondag: de compleet levenloze beenderen die in een vallei verstrooid liggen
worden door de Geest tot levende wezens omvormd.
Men mag stellen dat de levenloze beenderen en de levenloze Lazarus
het beeld zijn van de zondige mensheid, de mens beheerst door angst en zelfzucht
die daardoor de droom van God van een vredevolle en rechtvaardige wereld te niet doet, mensenrechten en mensen schendt, vrede onmogelijk maakt,
oorlog en hongersnood in de hand werkt en de aarde en de natuur schendt.
‘Vergeving van zonde’ is dus mensen doen opstaan tot een ander en nieuw leven. ‘Vergeving van zonde’ is het omvormen van het hart van de mens.
Dat is dus het werk van Gods Geest die in Jezus in volheid aanwezig is.

De Geest is Gods kracht om mensen tot nieuw leven te doen opstaan. Lazarus staat niet zomaar uit de dood op om hetzelfde leven te gaan leiden.
Dat is het wat we gedenken en vieren
in de komende doopliturgie van de paaswake en het paasfeest,
een liturgie waar we als christenen allemaal zouden moeten aan deelnemen.
Als het doopsel de dood van de oude mens
en het opstaan van de nieuwe mens symboliseert,
dan kan de gedoopte, de christen niet terugkeren naar het oude leven, maar dient hij of zij een nieuw leven te leiden.
De komende paasliturgie herinnert ons daaraan,
maakt er ons weet bewust van voor welk leven we gekozen hebben en kiezen. Laten we het nogmaals zeggen:
een leven ontdaan van angst en zelfzucht
en gekenmerkt door liefde, vrede en vreugde.
Mocht dit van het leven van alle gedoopten werkelijk kunnen gezegd worden, de wereld zou een gemeenschap van vrede en rechtvaardigheid zijn.

https://www.google.com/search?q=de+geest+des+heren+heeft+een+nieuw+begin+gemaakt &rlz=1C1CHBF_nlBE879BE879&oq=de+&gs_lcrp=EgZjaHJvbWUqDggCEEUYJxg7GIAEGIoFMgY IABBFGDkyDggBEEUYJxg7GIAEGIoFMg4IAhBFGCcYOxiABBiKBTIGCAMQRRg7Mg0IBBAAGIMB GLEDGIAEMg0IBRAAGIMBGLEDGIAEMhAIBhAuGMcBGLEDGNEDGIAEMg0IBxAAGIMBGLEDGI AEMg0ICBAAGIMBGLEDGIAEMhAICRAuGMcBGLEDGNEDGIAE0gEJMzA5N2owajE1qAIIsAIB8
QWBpQnQdVMriw&sourceid=chrome&ie=UTF-8#fpstate=ive&vld=cid:b57adc69,vid:-8xAE8FHOfY,st:0