Homilie voor het hoogfeest van de verrijzenis van de Heer Paaszondag 5 april 2026

Homilie voor het hoogfeest van de verrijzenis van de Heer Paaszondag 5 april 2026

De corona-tijd verplichtte ons tot een andere levensstijl. Toch wat het uitgangsleven en het reizen betreft.
We vonden de waarde terug van een beperkte maar hechte familie- en vriendenkring. Het was de tijd van de zogenaamde ‘bubbels’ waarin we dienden te blijven.
We leerden ook de schoonheid herontdekken van wat dichtbij te zien was en omdat we het geluk hadden van een prachtige en warme lente
konden we er effectief van genieten,
tenminste wij, die niet door het virus besmet waren
en dus niet in afzondering dienden te lijden of erger, te sterven.
Er werd even gedacht dat de verplichte verandering van levenswijze toch blijvende vruchten zou opleveren
en men het misschien wat soberder zou blijven doen. Nee. Het werd al snel weer ‘business as usual’.
Het toerisme boemde als nooit tevoren.
Want, nu we er weer uitmochten en uitko

nden
moesten we dat met z’n allen weer maar eens doen.
De zomerfestivals waren in een mum weer uitverkocht en de afvalbergen die deze nalieten groeiden verder aan maar waren blijkbaar milieuvriendelijker geworden.
Wellicht verplicht de energiecrisis ons straks weer tot een
consumptie-adempauze, maar fundamenteel zal die misschien ook niets veranderen. Enkele structurele maatregelen zouden weer blijvend kunnen worden.
Leerlingen zullen er straks eventueel aan herinnerd worden
dat ze de vijfdaagse schoolweek te danken hebben aan een energiecrisis, in 1973 veroorzaakt door het Arabisch olie-embargo tegen westerse landen die Israël steunden tijdens de Jom Kippoer Oorlog.
Wie herinnert er zich nog de autoloze zondagen?
En wie beseft er nog dat deze crisis het einde betekende
van het ongebreidelde economische optimisme van de jaren ‘60. Maar solidariteit groeide niet. Alleen het individualisme nam toe.
Van de veelbelovende culturele revolutie van de bejubelde jaren ‘60
bleef trouwens alleen een ongebreidelde vrijheidsdrang stand te houden. En het werd weer business as usual,
business die zelfs door de vastgestelde klimaatverandering niet stopt. De Amerikaans-Joodse componist Leonard Bernstein,
bekend door de musical West Side Story,
beschreef die business zo treffend in zijn muzikaal stuk Mass:
Half of the people are stoned
and the other half are waiting for the next election.
Half the people are drowned
and the other half are swimming in the wrong direction. They call it glorious living.
And, baby, where does that leave you, You and your kind?
You and your youth and your mind? Nowhere, nowhere, nowhere.

Verrijzen, echt verrijzen, is niet terugkeren naar business as usual. Wie verrijst keert niet terug naar een aards bestaan.
Wie verrijst staat op tot een nieuw en ander leven,

een echt ‘glorious living’, een leven in eenheid met de verrezen Heer,
een ver-heer-lijkt leven, ontdaan van alles wat het leven hier niet heerlijk maakt, toch niet voor de overgrote merendeel van de wereldbevolking,
die zelfs niet kan denken aan of dromen over nog goedkopere vliegtuigticketten en van verre heerlijke vakantiebestemmingen.
Het nieuwe en andere leven is een leven waarin we verlost zijn van Egypte,
ons mythologisch archetype voor alles wat de mens verknecht en tot slaaf maakt,
voor de goden van de wereld waarover we zo vaak zingen in het Heilig van Carlos Desoete:
Heilig, heilig onze God alleen, en niet de goden van de wereld,
en niet bezit of macht of eigenbaat:
heilig is onze God alleen.
Dus een leven ontdaan van eigenbaat,
of zoals ik het zelf tot vervelens toe benadruk: van angst en zelfzucht.

De christen is diegene die wil deelnemen aan die verrijzenis, aan het nieuwe leven.
Ons doopsel is het moment waarop we tot dit nieuwe leven geroepen zijn en we de keuze maken om dat nieuwe leven te leiden,
om ons te bekleden met de nieuwe mens, met Christus, niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen.
Dit dienen is zich ter beschikking stellen van God om zijn liefde te openbaren, zich dus ter beschikking stellen van de medemens.
Zelf de acht eerste communicanten, die we onlangs mochten dopen, begrepen op hun kinderlijke manier dat ze kozen voor een ander leven. Of ze dat ook gaan kunnen leiden hangt helaas niet van hen af!
Ze zullen wellicht snel ingewijd worden in de business as usual.
Ja, christenen keren er na het sacramentele, rituele en symbolische verrijzenismoment van doopsel, vormsel en communie massaal naar terug.
Het is toch allang duidelijk:
indien de christenen van vroeger en nu werkelijk het nieuwe leven zouden leiden, deel zouden nemen aan het verheerlijkte leven van de Verrezene,
dan zou de wereld er compleet anders uitzien.
Maar in deze wereld blijft de oproep van het evangelie, de oproep tot verrijzen en opstaan tot nieuw leven,
als een werkelijke waarheid overeind,
geen waarheid om over te leuteren maar om te beleven. Willem Vermandere zong:
en we zingen van kyrië eleison
en van dat kind in dien donkeren stal ieder jaar wordt onze hoop herboren dat 't hier ooit nog beteren zal
Met ieder kind dat geboren wordt, wordt hoop herboren.
Met iedere mens, vooral iedere jongere of volwassene die vannacht gedoopt wordt, wordt hoop herboren. Hoop op een nieuwe mens, op een andere wereld.
Met ieder paasfeest, waarin wij in het hernieuwen van onze doopbeloften weer opnieuw kiezen voor het nieuwe leven, wordt hoop herboren.
Laat hier toch hoop herboren worden.