De stille revolutie

vlinderuitcocon

 

 

 

 

 

 Het valt ons moeilijk te mediteren omdat we zo hyperzelfbewust zijn. We kunnen het als het ware niet laten om naar het kleine televisieschermpje te kijken dat bediend wordt door het ego en waar we onszelf zien, over onszelf nadenken en onszelf analyseren. Maar de meditatie wil dat schermpje nu juist voorgoed uitschakelen. Meditatie is een tijd van armoede, stilte en zelfvergetelheid.

Het is geen tijd om onszelf te analyseren, om over onze beweegredenen na te denken of om ons af te vragen hoe geestelijk of hoe zondig we wel zijn, maar het is een tijd om tot absolute stilte in geest en lichaam te komen.

    De weg is een heel eenvoudige weg, een weg van stilte, trouw en armoede van geest. In een edelmoedige armoede geven we met vreugde al onze gedachten, heel onze verbeelding en al onze woorden op, om ons bij het ene woord te houden, de mantra. In het begin moet je het in geloof aannemen: je moet je woord zeggen , boven je verstand uit. En je moet elke morgen en avond terugkeren naar je meditatie. Je moet de categorieën van slagen en mislukken, of het werkt of niet werkt, opgeven, ook al ben je daartoe geconditioneerd. Je moet eenvoudigweg je mantra in een kinderlijk vertrouwen blijven zeggen. Zeg je woord. De wonderlijke kracht van deze oefening in kinderlijk geloof is dat ze ons terugbrengt naar onze onschuld en de vrijheid daarvan. We leren zijn in de aanwezigheid van het Zijn. Eenvoudig, stil, in liefde en in volmaakte vrijheid: in de meditatie en in het dagelijkse leven, in lichaam en ziel.

    The Way of Unknowing